In het arrangement zaten alle vluchten, transfers van en naar de luchthavens en de citytours. Wat we ook als zeer positief zagen was Olaf’s agent in Sao Paulo, Martijn Menke. We hadden dus een Portugees sprekend contact persoon in Brazilië.
 
De voorbereiding: spuiten en pillen halen, ook de muggenolie niet vergeten en anti- diaree spulletjes. Zomerse kleding, wandelschoenen, zonnebrillen, reservebrillen, koffers, tassen, fototoestellen, een cd-schijf om foto’s te downloaden voor de zekerheid, noem maar op. Ook lichte regenjasjes in de koffers. De papierwinkel gekopieerd zoals verzekeringspapieren, paspoorten en degelijke. Deze hebben we naar Jim (oudste zoon) gemaild, zodat die altijd oproepbaar waren. Hotmail-account gecontroleerd en  nogmaals alles doorgelopen en tassen gepakt.
 
De reis: het was zover, koud in Nederland, warm in Brazilië.  De vlucht verliep zoals alle vluchten, ZITTEN! In Portugal kwamen we wat laat aan en werden direct van de trap gehaald en met een noodgang met de bus naar het douanekantoor gereden, daarna met een noodgang terug naar het vliegtuig. Weer ZITTEN.
 
In Sao Paulo aangekomen stond daar de eerste smilende chauffeur met een bord “HORREVOETS”. Van deze rit maakte hij gelijk een soort citytour, nam mooie wegen en probeerde ons alles te vertellen. Wij konden alleen maar OBRIGADO en OBRIGADA zeggen.
Het hotel stond in een betere buurt, nabij Paulista Av. Mooi hotel met zeer vriendelijke mensen. Ook Martijn  hebben we daar ontmoet.

Hij stond aan de bar met wat kerels te praten, wij hoorden ze Nederlands praten en langs mijn neus weg zei ik:”Prettige avond heren”. Zij antwoorden beleefd, maar hadden toen pas in de gaten dat wij ook Nederlanders waren in Brazilië.
De dag erna de citytour. Deze startte vanaf een ander hotel waar we te voet heen gingen (30 min lopen). We kwamen langs het hoofdkantoor van de ABN AMRO bank, en zijn even naar binnen gelopen natuurlijk. We hadden de shirts aan van de race. Het binnenplein was geheel ingericht, twee grote masten met zeilen. Heel chique. De jonge man die ons te woord stond sprak geen Engels. We hebben onze achternaam in het paspoort laten zien en die vergeleken met de naam van onze Hans op de bemanningssite. Daar keken ze van op. Pa en Ma van een van hun zeilers op kantoor. Vanwege de tijd  na de Citytour terug gegaan. Twee dames van de race-organisatie ontmoet die we later ook weer in Rio zouden zien.
 
De citytour was zeer de moeite waard. Een grote stad als Sao Paulo verbergt toch leuke dingen en onze goed Engels sprekende gids deed het meer dan prima. We waren met een groep van 12 man. Hij nam er alle tijd voor, taste af waar onze belangstellingen lagen en had duidelijke verhalen met veel geschiedkundige zaken erbij. Ging graag in gesprek voor nadere details. Liet diverse keren de bus stoppen om een plein nader te bekijken of een museum in een oud bankgebouw. We hebben het ervaren als een persoonlijke tour en niet zoiets als van het standaard afraffelen van iets wat hij alle dagen doet. Perfect!
 
Dan naar Foz de Iguazu. We werden weer netjes in ons hotel opgehaald en naar het vliegveld gebracht. Daar stond weer een lachende kerel met een bord: HORREVOETS. Hij pakte de tassen en begeleide ons naar zijn auto. Ook hij maakte er een mooie rit van met de benodigde uitleg in goed verstaanbaar Engels. Zijn naam waren we al snel kwijt en noemden hem gewoon Johny ( naar een Nieuw Zeelandse neef waar we ook mee rondgereisd hadden en een zelfde soort man is.
De kamer was iets minder, aan een lawaaierige straat, met een piepende airco. Wel een aardige winkelstraat, geen Paulista Av. Hier was het iets armer en aan airco’s waren we nog niet gewend. De temperatuur was heerlijk. De afspraak met de chauffeur was dat we om 9 uur beneden moesten zijn voor de trip naar de watervallen. Hij was dus ook onze gids. Hij bleek met zijn broer een reisbureautje te hebben in het hotel. We waren al gewaarschuwd voor hem: een prima kerel, maar hij probeert je van alles te verkopen, een boottochtje hier, een helikoptervluchtje daar. Dat is best meegevallen, we hebben er geen last van gehad. Wel zijn we op zijn advies naar een dans en zang diner geweest. Daar kom ik nog op terug.
Eerst de watervallen. Wat een geweld! Over een lengte van 3 km dendert daar het water tot 80 m naar beneden soms in een keer, soms wel in 3 of 4 keer. Met prachtige bomen en planten ertussen. Maar dat is niet zo verwonderlijk als je bedenkt dat die constant besproeid worden bij een temperatuur van gemiddeld 27 gr C.
Naast onze gids waren we nog met 2 Noorse meisjes. Dus lekker met z’n vijfjes op pad. Eerst naar de Argentijnse kant wat een mooie busrit opleverde. Bij de grensovergang gingen alle voertuigen door een ontsmettingsbak. Varkenspest? Vogelgriep? Enige formaliteiten werden bij de douane geregeld door Johny en we konden verder. De watervallen liggen in een soort nationaal park. Eerst een eind te voet en toen met een treintje verder het gebied in. Daarna via allerlei steigers, paden en bruggen de falls van alle kanten bekeken, meestal van boven af. De ene waterval was nog mooier dan de andere. Na enige uren terug naar de bus via een souvenirwinkel en een lekker koud pilsje. Dus nu terug naar Brazilië en de falls vanonder af bekijken. Hier konden we wel erg dicht bij het neerstortende water komen. Ook wat beesten gezien en mooie vogels.

De watervallen waren schitterend! We hebben een hele dag dit spektakel van alle kanten bewonderd en kregen er geen genoeg van. Naast de spectaculaire doorkijkjes was het wandelen ook rustgevend. Het was er gezellig druk, niet in een rij schuifelen, maar ook niet te alleen.

Terug naar het hotel, douchen omkleden en Johny was er weer. Hij bracht ons naar hotel Rafain. Een grote zaal vol tafels en een  groot eeteiland. Johny buurt wat met deze en gene en leidt ons netjes door de drukte heen naar een tafeltje voor 2 personen, mooi voor het toneel! Op de eerste rang.
Het eten was prima met een lekker wijntje erbij, maar het uitzicht was vaak veel mooier. De dames mogen daar toch al gezien worden, maar in deze kledij was het bijzonder. Allerlei soorten dans, zang en acrobatiek. Stappels flessen op hun hoofd of een bos met veren……
Ook ik was de klos. Men zocht een kerel om op het toneel te komen. Als je vooraan zit en je hebt lol dan ben je blijkbaar snel de klos. Ik moest met zo’n schone dansen. De gangmaker van het stel, een donkere rasta kerel met een enorme smile, jutte me op om achter haar aan te dansen met mijn handen op haar billen. Nou ja, als het moet. De opkomende epoxyblaren voelde ik toen effe  niet.

Johny kwam ons na afloop weer mooi ophalen en bracht ons naar ons hotel met de mededeling: morgenvroeg 8 uur beneden voor de vlucht naar Manaus. Obrigado.

De vlucht was net als alle vluchten. ZITTEN. Tussenlanding in Brasilia. En wat zagen we in de hal van het vliegveld staan? Juist, een lachende kerel met een bord Horrevoets!  Bij het buitenkomen wist je dus direct dat je in de tropen zat. Lekker warm. Het hotel in Manaus was iets bijzonders. Geweldig mooi en groots opgezet. Brede gangen, veel hout en dikke tapijten. Het is een heel complex, met zwembad, winkeltjes en een dierentuintje. Het ligt aan de oever van de Rio Negro.

Wij inchecken, kamer zoeken, ons opfrissen en weer naar buiten. Ik wilde de AMAZONE zien. We hebben lekker wat rond gezworven. In de schaduw die machtige rivier bekeken die daar nog de Rio Nero heet. (Zwarte rivier met zurig, donker water waar insecten niet van houden.) Aan het zwembad weer een heerlijke Caparina gedronken en gegeten. Ook beleefden we daar onze eerste tropische regenbui. Gitzwarte wolken gooien dan de klep los en hoe. Maar de temperatuur blijft hoog en het water is warm.

Op tijd naar bed want om 7 uur zou de taxi er zijn. Om 6 uur ons bed uit, tassen gereedmaken en…… lange broeken aan en shirts met lange mouwen. De jungle lag voor ons.
Het ontbijt was even groots als het hele hotel. We hebben goed gebunkerd want de dag zou lang zijn en de beleving helemaal nieuw.
Prompt om 7 uur stond de gids in het hotel die ons naar de taxi bracht en vervolgens dwars door Manaus naar de opstapplaats aan de oever van de Rio Negro bracht. Ondanks dat Manaus midden in de tropen ligt is er behoorlijk wat industrie gevestigd. De fabrieken zien er goed uit, de straten wat minder.
De opstapplaats was een verhaal apart. Een asfaltweg die tot in het water loopt, steigertjes van allerlei soort, met uitsparingen afgetimmerd mat autobanden waarin precies de neuzen van de taxibootjes passen. Dit zijn aluminium bootjes van hooguit 2 meter breed en een meter of 5 lang. Aluminium kap met zeildoek en de zwemvesten er tussen. Ze varen af en aan. Boeren komen er met een jerrycan melk die op de wal wordt overgegoten in allerlei soorten flessen; fruit en groente komen aan wal en worden er verkocht. Zelfs een vrouw met een big kwam de boot uit. Op de wal wat winkeltjes, opgetrokken van oude pallets en pvc-doek erop. Eentje waren ze aan het renoveren, de oude pallets gingen er af en de nieuwe erop. Waarom kruiers kruiers heten is daar te zien. Ze kruien dus met gewone kruiwagens. Ze hebben wel een hesje aan, hebben dus waarschijnlijk een kruivergunning. Het ziet er vies uit en ook niet al te veilig. We hebben daar lang moeten wachten op onze boot, maar dat was zeker de moeite waard. 

Onze boot kwam. Weer privé. Slechts met de gids en de schipper hebben we de Rio Negro en de Rio Salmoes overgestoken. Hier zie je de scheiding der rivieren. Het zwarte en het witte water lopen kilometers lang naast elkaar, zonder te mengen. Ook de verschillende stroomsnelheden zie je.  Op de rivier was het druk, ook met coasters.
Het was regenachtig bij uiteraard een heel prettige temperatuur. Langs de oevers lagen wat boerderijtjes en er liep wat vee rond. Na een uurtje varen gingen we de wal op om over te stappen in een oud model VW-bus. Nog steeds met de gids erbij. Een mooie rit door een veeteelt gebied in de tropen. Goed asfalt,oud asfalt en blubberwegen  leidden ons naar de opstapplaats om het echte Amazone gebied in te gaan. Wat ons daar weer opviel is dat alles rood is, de grond,de blubber en de plassen op de weg, dus ook de auto’s en heel rap ook je broekspijpen.
Uit de speed kano stapten een paar toeristen en met ons ging er water en andere voorraad in. Onze gids ging met de bus terug en wij gingen met een jonge man het water op. Nog steeds regen, maar warm. Een onvergetelijke tocht hebben we gehad door het Amazone gebied. De rit ging dwars door heuse bossen met boomstammen van een halve meter dik, soms maar enige meters uit elkaar en wij er volgas door heen. Hoe hij daar de weg wist te vinden is zelfs mij als Biesboschkenner een raadsel.
 Het waterniveauverschil tussen einde droge tijd en einde natte tijd is ongeveer 15 m!!! Nu was het half tij. Hele bossen verdwijnen onderwater, de kruinen komen er net boven uit en het struikwerk eronder. Er zijn daar vruchtenetende vissen die 3 mnd zonder voedsel kunnen in de droge tijd. We zagen er dolfijnen! Zoetwaterdolfijnen wel te verstaan. Het verhaal gaat dat de Amazone westwaarts stroomde toen Afrika nog vast zat aan Zuid Amerika. Na het losbreken en wegdrijven is bij het vastlopen van de aardplaat de bergrug ontstaan die van Kaaphoorn tot Alaska loopt. Deze rug heeft de uitstroom afgesneden en de dolfijnen  belemmerd naar het zoute water terug te keren en zij hebben zich daar aangepast.

Uiteindelijk zijn we in de Juma lodge aangekomen. Een aantal hutten op lange palen aaneengeschakeld via loopbruggen en met 2 centrale gezamenlijke gebouwen. Alles opgetrokken uit plaatselijk materiaal,dus rieten daken.
We werden ontvangen door de 5 aanwezige stelletjes, 3 Brazilianen, een Braziliaan met Italiaan die voor Fiat Agro werkt en perfect Engels sprak, en een Zweeds stel.  Hierbij geteld 2 gidsen, 2 koks en 2 meisjes en je hebt de hele club daar bij elkaar. Gezellig, knus en sfeervol. Onze hut werd ons aangewezen,wij de tassen erin gezet en gelijk met ons zaten er ook 2 apen binnen.
We zijn daar 3 volle dagen geweest. Super ontspannend. Alle dagen 2 of 3 excursies met een goed Engels sprekende gids.  Wandeling door het regenwoud ,bezoek aan een inheems dorp,vissen op piranha’s en kijken naar dolfijnen. ‘s Middags rust. Het eten was er voortreffelijk. De jonge koks daagden elkaar uit. Bruine bonensoep van ongekende smaak, scrambled eggs, zo mooi. In de duurdere hotels hebben het niet zo mooi en lekker gegeten. Een paar wilde papagaaien een toekan,een slang behoorden ook tot deze kleine wereld. We hebben daar nog een luiaard aan toegevoegd. Deze heeft de gids uit een boom gevangen en meegenomen. Een heel apart dier, voelt aan als een lijk en is maar een beetje vlugger.
Mijn epoxy-handen bleven problemen geven. Van Paola, de gids, goede zalf gekregen.
Het dagelijks ritme was heel rustig en bedaard. ’s Morgens om 5.30 eruit, even lekker luieren in de hangmat en dan om 6 uur een stevig ontbijt en lekker buurten met de rest. Om 9 uur ongeveer gingen weer op pad.
Iedere dag wel een of meer echte regenbuien. Alles is er vochtig, je papieren, kleren alles. 
Ik miste er de mogelijkheid er zelf op uit te trekken. De kano’s kon ik niet gebruiken vanwege mijn handen.
Het is  een heeeeele grote Biesbosch. Vogels zijn er maar niet overdadig en eenden of zoiets zie je nauwelijks. Maar ook de insecten waren er nauwelijks. Schijnt door het wat zure water te komen.
Als je echt tot rust wil komen is dit een aanrader. Overigens heb ik altijd gezegd niet naar Brazilië te gaan als ik niet naar de Amazone zou gaan
 Het is inmiddels 2 mrt. en we gaan verder naar Salvador. De terugreis was uiteraard weer per boot maar nu over de Juma-river en niet door de bossen.  2 Uur volgas. Ook weer heel mooi. De overstapplaats was nu een winkeltje bij een viaduct. Vandaar weer met de bekende rode bus naar de bewoonde wereld. Nu direct door naar het vliegveld van Manaus. Het werd weer een dagje ZITTEN,met overstappen  in Brasilia en Sao Paulo. ’s Avonds laat geland in Salvador. Ook hier stond weer een breed lachende Braziliaan met een bord met HORREVOETS erop. Het was inmiddels diep in de nacht. Om 02.30 aankomst in Grande Hotel Da Barra. Een kamer met 2 persoons bed was niet beschikbaar,maar ieder bed was nu goed genoeg. Morgen regelen we het wel verder was de afspraak. Zodra we geland waren heb ik m’n  mobile telefoon aangezet en zag tot mijn grote vreugde dat vrienden Han en Lennie een SMS gestuurd hadden. Niet alleen over het carnaval in Nederland, welke zij sinds lange tijd zonder ons gevierd hebben, maar vooral de stand in de Volvo Ocean Race. Ze hadden daar inmiddels de o zo gevaarlijke Zuidelijke Oceaan bevaren en waren er zonder kleerscheuren vanaf gekomen. Dat was een hele opluchting. We hadden tijdens dat gevaarlijkste stuk zee geen contact gehad met de buitenwereld omtrent de race. We hadden er samen nauwelijks over gesproken, maar beiden wel veel aan gedacht. Ook Jim (de oudste zoon) had een SMS-je gestuurd. We waren weer helemaal bij en blij.
‘s Morgens met enig aandringen een betere kamer kunnen regelen, een breder bed en niet aan de lawaaierige straat,maar boven het zwembad. Prima! Hier wel iets om te onthouden: Spreek goed af wat de kwaliteit van de geboekte kamer is, zodat je krijgt wat je betaalt. Met wat minder aandringen was de kamer veel minder geweest.

Na een goed ontbijt op naar de Pelourino! Met de taxi. Het weer was uiteraard fantastisch en onze stemming ook. Bij het uitstappen uit de taxi stonden er direct een paar van die breed gerokte dames naast ons voor wat foto’s. Een ander was zo vriendelijk de foto’s te maken,maar wilde er toen zelf ook even bij. Geen probleem, kost wat maar dan heb je ook wat.
De Pelourino is een oude wijk met kleurrijke huizen in een heuvelachtige omgeving met kinderkopjes als bestrating. Deze wijk was geheel in verval totdat wat kunstenaars er huizen begonnen te kraken en gingen opknappen. Toen het stadsbestuur zag dat dit toeristen trok zijn ze zelf initiatieven gaan nemen. Voor een groot gedeelte is het netjes opgeknapt in de oude stijl. Het is er gezellig toeven, wat winkelen, een terrasje en ’s avonds heerlijk eten in Maria Mata Mouro, een restaurant aanbevolen door Paola. Marie-Anne had een mooie nieuwe jurk gekocht.
Op mijn aandringen heeft ze die ter plekke aangetrokken en zo hebben we daar lekker chic gedaan. Verder hebben we daar lekkere strandwandelingen gemaakt en zijn we naar het museum in het fort geweest. De tweede dag zijn we te voet van het hotel naar de Pelourino gelopen. Je volgt dan de kustlijn en wandelt tussen oude villa’s en nog oudere bomen door, veelal geïmporteerd uit Azië. Dit is zeker een aanrader. Hier snuif je zo de tijd van de slavenhandel op. Uiteraard ook down town geweest, de beneden stad. Hier staat een groot gebouw waar vroeger de slaven werden verhandeld. Het is nu omgebouwd tot een grote marktplaats voor souvenirs, T-shirts en andere handelswaar.
Bij de haven werden we aangeroepen door enige kinderen, die allemaal “Amigo” riepen en duidelijk maakten  of ik geld in het water wilde gooien. Ik niet te beroerd maar wel eerst al die knapen op een hoop bij elkaar in het water, een beetje spetterwerk wilden we wel zien. Een grotere knul liet zijn buit van de dag zien. Een hand vol geld die hij in zijn mond achter zijn wang bij elkaar hield. Volgens mij is zo iemand dan sterk in het voordeel. Met zo’n bek vol koper zink je sneller.
Rond het middaguur waren we wel wat uitgekeken daar en op een stadskaartje had ik een mooi park gezien. Ik schatte het op 5-10 min met de taxi. Zou dan 10-20 Reaal kosten. De taxichauffeurs wisten niet gelijk waar het was, maar eentje kwam overtuigend over. Dus wij instappen. Je voelt het waarschijnlijk al wel aankomen,dit ging niet goed!!
Hij rijden, was snel op een snelweg en gaf gas. Na 15 minuten en de teller op 50 Reaal klopte ik op zijn schouder en haalde mijn schouders op bij een vragend gezicht (beter Portugees kende ik niet). Hij gebaarde van  rustig, het komt goed. Maar ging plots naast een andere taxi rijden en liet door het raam de kaart zien en vroeg waarschijnlijk waar hij heen moest. De andere gebaarde van volg me maar. Na weer 5 min was hij hem kwijt en reed een pompstation op, met de teller op 85 Reaal. Wij waren het zat, hadden geen behoefte meer aan het park en voelde ons niet op ons gemak. Marie-Anne gaf me een folder met de naam van ons hotel en ik maakte hem duidelijk dat ik boos was en terug naar het hotel wilde. Volgens mij werd hij ook boos. Reed als een gek terug, dwars door een aantal favela’s, nauwe straatjes met onguur volk aan de kant. Shit dacht ik, dadelijk zet hij ons er hier ergens uit en zegt hij “zoek het maar uit”. Ik dacht, als we politie zien springen wij eruit. Geen echte vakantiegedachten dus. Maar hij reed richting oost en de  borden gaven Da Barra aan. Uiteindelijk stopte hij voor ons hotel. Een doodlopende straat en de piccolo’s kwamen naar onze taxi. Nu waren we veilig en kreeg ik meer praatjes. 135 Reaal op de teller. Ik tikte hem op de schouder en maakte hem duidelijk dat ik niet alles wenste te betalen. Aan zijn  kop zag ik dat hij het daar niet mee eens was. Marie-Anne was inmiddels de taxi uitgesprongen en stond veilig binnen.  Ik eerst 50 reaal laten zien, hij brullen en wees naar km-teller en horloge. Ik brullen en wees naar mijn oog en schudde nee. Ik niks gezien ,jij geen geld. Uiteindelijk heb ik hem nog 15 reaal in zijn handen geduwd en  stapte het hotel binnen, zonder omkijken. Hij schijnt ook zijn taxi uit gekomen te zijn, maar ik was binnen. Achteraf is dit een stomme streek van me geweest, hoewel ik me redelijk veilig waande voor mijn hotel, gebeuren zo de ongelukken. Brazilianen die ik er later over sprak zeiden simpel: “dit soort zaken hoort bij ons leven”. Ieder jaar overkomt je wel wat. Vragen ze om je horloge dan geef je die en ga je vrolijk verder!!??
In de tussentijd hoorden we dat de ABN AMRO Two tweede lag en het in Nederland sneeuwde Dat geeft je  het echte vakantiegevoel. Wie doet je wat. Houd vol boys, we komen naar Rio.

Tot zover mijn relaas. Er komt nog iets van de eertse dagen in Rio en de terugreis.

Kees Horrevoets.